2013-12-08
Gepubliceerd op

Op klaarlichte dag werd vanmiddag een flesje parfum uit de Douglas in Hoog Catharijne gestolen. De verdachte kwam niet verder dan tien meter van de ingang doordat een toegewijde Douglas-verkoopster pontificaal in haar vluchtroute ging staan. Een andere medewerkster belde de security.

Het duurde even voordat de security arriveerde. Gelukkig blijken de medewerksters van de beautyzaak zichtbaar getraind voor deze situaties. Eén van de twee spreidde haar armen om een soort levend hek te vormen terwijl ze daarbij duidelijk kenbaar maakte dat dit geen geweld was –  je weet tenslotte maar nooit waar je tegenwoordig voor bij de rechter moet verschijnen – terwijl de ander als een bezetene aan de tas van de dief trok.

Er was echter sprake van een taalbarrière. De verdachte (vrouw, zo’n dertig jaar) sprak geen Nederlands en deed een dappere poging haar beklag in het Engels te doen. Het gesprek begon nog redelijk: “Don’t touch me! Don’t touch me!”, maar ontspoorde toen Team Douglas de conversatie aanging. Zij antwoordden met: “You no touch me, I no touch you. But you touch me, I touch you!”. De strekking was duidelijk, de grammatica kon beter.

De Douglas-mevrouw die fanatiek aan de tas van de verdachte stond te trekken, behaalde een overwinning. Ze kreeg het voor elkaar om de handtas open te ritsen en er een flesje parfum uit te vissen. De verdachte deed een hopeloze poging en verklaarde dat ze die al eerder had gekocht, maar daar hadden ze bij de Douglas geen boodschap aan. “This is from me!” schreeuwde het levende hek met schelle stem. “You are a thief!”

Na ruim vier minuten (iemand die snel kan rennen staat dan allang op Neude) geduw en getrek tussen de betrapte winkeldief en het personeel kwam de security ter plaatse. Twee beveiligers in te grote pakken renden langs het winkelende publiek. De eerste droeg een enorme sleutelbos die bij iedere stap onhandig in de weg zat, de tweede leed vermoedelijk aan morbide obesitas; beiden waren in ieder geval niet voorbereid op rennen. Als klap op de vuurpijl greep de eerste een onschuldige voorbijganger aan zijn arm, maar die fout werd vlug hersteld door Team Douglas die de schuldige kon aanwijzen.

Security had kennelijk groot alarm geslagen, want er kwamen meer beveiligers aangesneld. Een vrouwelijk duo (getuite lipjes met felrode lippenstift, kunstmatig gebruinde huid, een keurig loopje met opgeheven hoofd en oorbellen ter grootte van Mars), arriveerde op plaats delict. Ze keken vooral toe hoe hun collega’s de vrouw onder controle probeerde te krijgen. 

Tot slot kwamen twee mannen van Security met grote pas aangelopen. Ze waren kennelijk druk bezig met allerlei James Bond-praktijken en lieten dit overduidelijk aan iedereen zien door subtiel hun hand op hun oortje te leggen en af en toe door het microfoontje te praten. De breedste van de twee – waarschijnlijk het hoofd van de beveiliging – keek zeer ernstig en liep druk heen en weer tussen de Douglas en de plaats waar de dief werd staande gehouden. Niemand wist wat hij aan het doen was.

Na een korte verhoring in het kleine kantoortje van de Douglas (waar om één of andere reden alle zes de beveiligers bij moesten zijn), vertrok de delegatie richting de Radboudtoren, waar zich het kantoor van het beveiligingsbedrijf bevindt. Het zou niemand iets verbazen als het door de twee James Bond-figuren als headquarters wordt omschreven.

Twee beveiligers liepen voorop, twee in het midden met de verdachte aan de hand en twee beveiligers sloten de optocht richting het hoofdkwartier af. Een politieman kwam aanfietsen en keek met een glimlach naar het tafereel. Goed werk mannen!” riep hij terwijl hij zijn duim op stak. “Regelen jullie de aangifte? Er komt zo een auto aanrijden en dan kun je d’r overdragen aan de politie.”

De brede beveiliger keek om, raakte even zijn oortje aan en knikte de agent vervolgens ernstig toe. “Gaan we regelen,” antwoordde hij kort. Daarna tegen de rest van de beveiliging: “Breng haar maar naar beneden jongens, er is een transportje onderweg.”

Ik vraag me af waarom hij dat niet gewoon in zijn oortje kon zeggen.

PS: Mocht dit klinken als een droombaan, er blijkt een vacature open te staan voor beveiliger in Utrecht. Pak die kans!

Schermafbeelding 2015-03-19 om 03.13.42
Gepubliceerd op

Herman van der Zandt was gisteren tijdens de Provinciale Statenverkiezingen niet te zien als schermman. De nieuwslezer heeft het stokje overgedragen aan Dionne Stax, iets wat televisiekijkend Nederland niet onopgemerkt is gebleven. Hoog tijd om Dionne ‘de schermvrouw’ te onderwerpen aan een recensie.

Om te beginnen: voor de functie van schermman of -vrouw gelden andere beoordelingscriteria dan journalistieke programma’s, teksten of andere producties. Degene die tijdens de verkiezingen de eer heeft om door politieke partijen te swipen en hippe animaties te voorzien van commentaar, kan natuurlijk niet vergeleken worden met andere, veel minder spannende, journalistieke baantjes.

De functie van schermvrouw of -man mag absoluut niet onderschat worden. Ga daar maar eens staan. Het urenlang voorlezen van saaie uitslagen en procentpunten, en dan ook nog eens iedere keer een origineel bruggetje vinden om terug naar de nieuwslezer te schakelen (met als dieptepunt: “Op naar Rob”), vereist nogal wat ervaring.  

Gelukkig heeft de NOS met Dionne Stax een waar presentatietalent in huis, die ene keer dat ze in slaap viel tijdens het NOS-journaal even daargelaten.

Stax maakte aan het begin van de avond ondanks het veelvuldig oefenen toch nog een gespannen indruk. Ze haperde een aantal keer bij het voorlezen van de politieke partijen en het scherm deed lang niet altijd wat ze wilde, toch wel een essentiële onderdelen als je het mij vraagt.

Gelukkig werden die beginnersfoutjes ruimschoots gecompenseerd door haar jurk. Of broek. Of jumpsuit. Wat was het eigenlijk? Het zat in ieder geval strak.

Schermafbeelding 2015-03-19 om 03.16.17
Actiefoto van Dionne in gewaad.

Maar de zenuwen waren niet het enige probleem waar Dionne bij haar debuut tegenaan liep. Al vrij snel werd duidelijk dat ze meer energie had kunnen steken in haar voorbereiding. Om te beginnen had ze een betere naam moeten kiezen. Dionne Stax klinkt voor een presentatrice prima (en ook in het dagelijks leven voldoet de naam), maar als schermvrouw moet er een rijmend element inzitten of anderszins iets waarmee een lekkere oneliner kan worden gemaakt.

Herman de schermman deed het wat dat betreft toch een stuk beter. Dionne de schermvrouw, dat klinkt niet. En wat rijmt er in hemelsnaam op Stax? Dionne zou het op dat gebied beter doen bij een talkshow: “Tot straks, bij Stax!”, of: “Live voor omroep Max, is hier Dionne Stax”.

Eén van mijn twittervolgers kwam naar mijn mening met het beste alternatief: “Dionne de schermbom”. Voorwaarde is dan wel dat Dionne als Dion wordt uitgesproken, dus ideaal is het zeker niet. Jammer, gemiste kans.

Dan de uitstraling, want daar heeft Dionne toch zeker wel toegevoegde waarde. Al is het alleen maar om haar voorzichtige, tedere touch op het megascherm in de studio. Herman deed dat een stuk minder sexy; daar had je het idee bij dat hij dwars door het scherm ging slaan. Stax tikt de animaties door alsof ze rozenblaadjes uit het bloemenveld plukt. Ze heeft meer flair, allure, en nog meer eigenschappen die duur klinken maar weinig betekenen. De gemiddelde man zou zeggen dat ze mooi is, maar ik ben hier bezig met een op feiten gebaseerde recensie dus ik laat mij niet verleiden tot zulke waardeoordelen. 

Overigens blijft het scherm van de NOS een vreemd ding met rare animaties en geluidseffecten die net te laat starten en te langzaam overvloeien, maar dat even terzijde.

Is Herman dan al na één verkiezing verslagen? Vergeten we hem zo snel? Nee, want Dionne kan nog een hoop van hem leren. Zijn droge humor en onverwachte opmerkingen sleepten de kijker normaal gesproken door de hele uitzending heen, tot in de late uurtjes als de laatste gemeenten hun stemmen geteld hadden. Dionne bleef echter de hele avond dezelfde glimlach, toon en uitstraling houden. Knap, maar we snakten naar wat lucht in de studio.

Dionne Stax als schermvrouw krijgt vier ballen op Dennis’ journalistiekmeter
4ballen

drugs_special_teaser
Gepubliceerd op

Sinds de publicatie over de online onderwereld ontvang ik bijna dagelijks e-mails van lezers die op zoek zijn naar harddrugs. Via Google zoeken ze naar ‘online drugs kopen’, komen daardoor op mijn blog uit en mailen dan zonder aarzelen of ik ze kan helpen aan vijf gram speed. Of zoals één van de lezers zo mooi verwoordde: “Ik wil XTC zo snel mogelijk”.

Om het maar gelijk de wereld uit te helpen: ik verkoop geen drugs. En nee, ik ga je ook niet vertellen hoe je op die verborgen website komt waar je zelf drugs kunt bestellen. Het artikel over de online drugshandel, waarin ik bewijs dat het heel eenvoudig is om online harddrugs te bestellen, is een journalistiek stuk en dus geen handleiding.

Hoe dan ook, grappige reacties leverde het wel op. Een bloemlezing van de grappigste e-mails van de afgelopen maanden:

Beestenboel
Hallo Dennis, ik zou graag willen weten hoe ik aan amfetamine geraak. Het is nu ruim twee jaar geleden dat ik nog iets van amfetamine heb gebruikt. Meestal in tablet vorm. Door m’n neus is niks voor mij. Ik heb gemerkt dat hier rustig van word. 

Wanneer ik dit neem krijg ik inzichten en dan is het weer een tijdje goed zo. Ik wil me niet verantwoorden maar uitleggen hoe mijn gebruik eruit ziet omdat weinig mensen me geloven.

Groeten
(….) en de Beestenboel (tja die horen er nu eenmaal bij)

Speed online
Hallo lever je ook speed online? Gr. (….)

Gewoon gezellig
Hallo Dennis,
Welke drugs, zijn ze puur, hoe duur, waar kan ik ze bestellen?
Ik ga een party regelen en wil goed spul hebben. Gewoon voor de gezelligheid.
Dus wat heb je te bieden en wat gaat me dat kosten?
Vertel!

Duister telefoontje
Hallo kunt u mij bellen alstublieft op 06(….) wil graag wat bestellen.

Speurhond opleiden
Goedemorgen Dennis, 
Lees net je stuk over bestellen van drugs op Internet.  Ik zoek een opening om e.e.a. te bemachtigen om er een speurhond mee op te leiden. Ben gewoon particulier. Maar totaal niet bekend in die wereld. Ik wacht je reactie af.

XTC
Ik wil zo snel mogelijk xtc

Voor alle overige zaken kun je me natuurlijk nog wel gewoon blijven mailen.

SPECIAL: Waarom het verborgen internet zo belangrijk is

6870002408_8492c5e858_o

Zoveel drugs bestellen als je maar wilt, verboden documenten inzien en zelfs een huurmoordenaar inschakelen: het zijn zomaar een aantal zaken die je op het verborgen internet kunt doen. Het klinkt dan misschien tegenstrijdig als er beweerd wordt dat het bestaan van het verborgen internet juist heel belangrijk is. En toch is dat zo, zegt Rejo Zenger, woordvoerder van de stichting Bits of Freedom (BoF), die zich inzet voor digitale vrijheid en burgerrechten.

Lees verder ->

Meer lezen?


In het archief vindt je alles wat tot nu toe gepubliceerd is.