Wat je niet zag tijdens Bea’s speech

Door Dennis Hoogeveen op 28 januari 2013 in Blog
w0
k 0

“Snotverdorie ik krijg die tekst m’n kop niet in!” Zoiets heeft Bea geschreeuwd toen de cameraploeg van de RVD haar toespraak voor de zeventiende keer had onderbroken. “Willem, haal even een wijntje voor je moeder. Zo lukt het niet.”

Wat een bijzondere dag voor het volk moest zijn, was voor Beatrix niets anders dan een gewone werkdag. ’s Ochtends op de kleinkinderen passen, rond lunchtijd even met de bevriende koningen in Londen bellen en aan het eind van de middag de toespraak opnemen. Een voorbereiding had ze niet nodig gevonden. Ze had immers tien tekstschrijvers die dat klusje wel konden klaren. Zolang ze maar klaar was voor het avondeten.

En zo geschiedde. Rond een uur of drie in de middag werd de majesteit vriendelijk verzocht plaats te nemen voor de camera. De filmploeg bestond uit een cameraman, geluidsman, regisseur, personal coach en een zenuwachtige tekstschrijver die voor deze toespraak alle clich├ęs uit de kast had getrokken. Bea kreeg eerst de gelegenheid om de tekst nog even door te lezen. Geheel onverwachts – bij de kersttoespraken slaat ze altijd over – nam ze het papier aan en las de tekst vluchtig door.

Ze lachte soms hardop. “Uitzonderlijk voorrecht? Schei toch uit!” Ze hield het niet meer. “Kijk hier dan! Er staat: ‘Deze mooie taak heeft mij veel voldoening geschonken.’ Het staat er echt. Geweldig jongens, jullie hebben er weer een feestje van gemaakt.” Schuddend van het lachen ging ze op de stoel zitten. Een schaal bitterballen werd gauw van tafel gehaald.

De houding van Bea gaf nog wat problemen. Zoals altijd wist ze niet waar ze haar handen moest laten. De personal coach wist er gelukkig wel raad mee en stelde voor om haar rechterhand bovenop haar linkerhand te leggen. “Eigentijds en toch heel chique,” had ze erbij gezegd. Later hebben ze het omgedraaid, want Bea vond het niet lekker zitten.

Vlug zette iemand rechts onderin het beeld nog een bosje bloemen neer (“Net wat frisser”) en werd er halsoverkop nog een lamp in de linkerhoek geplaatst. Een lamp waarvan heel Nederland zich later afvraagt waarom nou juist die lamp in beeld moest. Zorgvuldig fatsoeneerde Bea haar kleding en schraapte ze haar keel, terwijl de cameraploeg aftelde voor het moment.

Bea begon. “Zoals u allen weet, hoop ik over enkele dagen mijn 75ste verjaardag te vie…”

“CUT!” Riep de regisseur.

“LUL!” Riep Bea in een automatische reactie.

De regisseur keek om zich heen. “Er klopt iets niet. De rechtermuur daar, veel te leeg.” Hij knikte naar de muur die rechts in beeld is. Gauw werd er een schilderij opgehangen van iemand die allang vergeten is. Of een spiegel. Niemand zal het weten.

Bea begon opnieuw. Dit kon nog wel eens een lange opname worden, maar het moest gebeuren. Na deze toespraak hoefde ze nooit meer geforceerd achter een bureautje een tekst op te lezen, maar mocht Willem dat doen. Dat deed haar goed.

De eerste vijf regels had ze uitgesproken toen de regisseur weer door de kamer begon te gillen. “Je vergeet je hoofd te bewegen, Bea. Dan lijk je net een oud wijf.” Bea zuchtte diep. Ze begon weer opnieuw.

Na zon’ twintig opnames, drie wijntjes en zes porties bitterballen zat het er dan eindelijk op. Bea had nog maar net de laatste woorden in haar koninklijke accent uitgesproken, toen Amalia binnen kwam rennen. “Kijk oma! Ik heb een cadeau van papa gekregen!”. “Nu even niet Amalia, oma moet weer op televisie.” Amalia begreep het direct.

Eindelijk was ze klaar. Chagrijnig als ze was beende ze de kamer uit, op weg naar Maxima die beloofd had om vandaag eten te koken. Willem zou ze later wel inlichten.

Om precies 19:00 uur werd de toespraak op televisie uitgezonden. Bea keek, gekleed in badjas en pantoffels, vanuit hare luie stoel wat ze diezelfde middag nog gezegd had. Ze wist de helft al niet meer. Kon haar het schelen, zij was er nu in ieder geval vanaf.

Mark Rutte zei nog iets liefs over haar, maar ze keek toen allang naar een andere zender.

Lingo. Dat was pas het echte werk.

0 Reacties

Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *