Mannenbillen

Door Dennis Hoogeveen op 16 augustus 2013 in Blog
w2
k 3

Het was een warme zaterdagavond toen ik met mijn aanstaande schoonfamilie door Barcelona slenterde. Na uren gedwaald te hebben over La Ramblas – de straat waar het stikt van de levende standbeelden en opdringerige straatverkopers – brachten we een bezoek aan de Font Magica; een spectaculaire fontein die iedere avond een licht- en muziekshow geeft.

Een klein stukje van die fontein vandaan, zo’n dertig meter bergopwaarts, bevindt zich een kasteel dat uitzicht biedt over een groot deel van de stad. Na ons een weg gebaand te hebben over de trappen naar het kasteel, dwars door de drommen toeristen heen (ik kan niet uitsluiten dat ik meerdere vakantiekiekjes heb verpest – sorry daarvoor), en regelrecht langs enkele kleinere fonteinen, stonden we voor het kasteel dat gedeeltelijk dienst doet als restaurant.

Vanaf de voorkant van het kasteel was een groot gedeelte van de stad zichtbaar, maar het uitzicht op de lager gelegen fontein werd zo goed als belemmerd door een paar ongelukkig opgestelde standbeelden. Eén van die standbeelden stond wat dichter in de buurt van de trap en beeldde een man uit. Naakt. Zoals dat met zoveel standbeelden het geval is. Het bovenlichaam was nog enigszins bedekt met een rond schild en in de rechterhand rustte een zwaard, maar van verdere verhulling was geen sprake.

Ik weet nog altijd niet of het een belangrijk figuur of een willekeurige soldaat van het kasteel voorstelde, maar dat doet er verder niet toe. Het ging mij meer om het standbeeld zelf; er was iets vreemds dat mij vanaf het begin al was opgevallen. Het geslachtsdeel was het probleem niet – dat was net zoals bij ieder ander standbeeld niet bijster indrukwekkend te noemen. De billen daarentegen waren opvallend goed gevormd en naar mijn idee veel te rond. Alsof het oorspronkelijk vrouwenbillen waren die op het verkeerde standbeeld terecht waren gekomen.

Hoewel je misschien anders zou denken heb ik de billen niet zo uitvoerig bestudeerd dat er een meetlint aan te pas is gekomen. Ik heb ook geen andere meetmaterialen gebruikt en ik heb al helemaal niet stiekem de billen met mijn eigen achterwerk vergeleken. En toch zag ik dat ze niet klopten, die billen. Ik bleek niet de enige te zijn die het standbeeld met enige verwondering had bekeken, want enkele seconden later sprak mijn vriendin het zelfs hardop uit. Ze had het over “een goede partij billen”, en ik moet zeggen dat ik mij redelijk in die beschrijving kan vinden.

Zoiets heeft ze over mij nog nooit gezegd, trouwens. Maar dat even terzijde.

Terwijl ik instemmend knikte over de treffende beschrijving die mijn vriendin gaf, mengde mijn schoonmoeder zich ook in het gesprek.
“De mannen van tegenwoordig hebben niet meer zulke billen als vroeger,” zei ze. Kennelijk was ook haar oog gevallen op de duidelijk aanwezige billen van het witte beeld, maar het was me een raadsel hoe ze aan deze verhelderende kennis kwam. Ik bekeek het beeld nog eens goed en kon niet anders concluderen dan dat ze gelijk had. Niet dat ik gespecialiseerd ben in het bekijken van mannenbillen – integendeel, maar deze billen sprongen er zo tussenuit dat je ze direct zou herkennen als er een man mee in de buurt liep.

Het punt dat mijn schoonmoeder maakte bleek niet per sé haar eigen mening te zijn. Ze verwees naar een onderzoek waaruit bleek dat er steeds meer jongens en mannen lijden aan een “gameboyrug”; kort gezegd houdt het in dat kinderen en jongeren zo vaak over hun gameboy, iPad of smartphone hangen dat hun rug vanzelf scheef groeit. Om dan alsnog recht te kunnen staan hangt hun hoofd naar voren en gaan ze met hun bekken naar voren staan. Dat laatste zorgt ervoor dat de kont lijkt te verdwijnen.

Een korte zoekactie op internet (een werkende wifi-verbinding in het buitenland is nog altijd zo schaars als een frikandel speciaal in Frankrijk) bracht me bij een artikel uit de Volkskrant. Er blijkt inderdaad sprake te zijn van een gamebochel met alle gevolgen van dien – waaronder een verdwenen kont. Naast veelvuldig smartphone- en tabletgebruik schijnt vooral het gamen een probleem te zijn; de houding van gamende jongeren is kennelijk zo dramatisch dat een verdwenen kont een vanzelfsprekend gevolg lijkt te zijn. Het fenomeen wordt dan ook “gamebochel” genoemd.

Het standbeeld beeldde duidelijk een man uit die voor het smartphone-tijdperk geleefd heeft. Niet in de laatste plaats omdat het een stenen beeld is, maar vooral om de, ik citeer; “goede partij billen”, waar mijn vriendin het over had.

Nu zag ik om mij heen alleen nog maar mannenbillen die niet zijn zoals het standbeeld – allemaal bezwijken ze voor de gamebochel, dacht ik. Totdat we naar Sitges gingen.

Sitges is een plaatsje ten zuiden van Barcelona, zo’n twintig kilometer verderop. Een aantal dagen na het bezoek aan Barcelona was Sitges, een plaats waar volgens het vrouwelijk gezelschap “schattige straatjes” zijn, aan de beurt voor een toeristische wandeling. We liepen er nog maar een paar minuten toen tot ons doordrong dat Sitges een zeer homovriendelijke stad is. Op dat moment ontdekte ik dat er heus nog wel mannen bestaan met billen zoals het standbeeld ze had. Sommigen pronkten er graag mee – schuddend van links naar rechts en dan met een broek die niet al te ruim zat. Dat was weer teveel van het goede.

Voor de mannen die zich afvragen waarom zij niet zulke billen hebben zoals dat standbeeld, die iedere avond na het douchen teleurgesteld jammeren over hun bescheiden billetjes, die al jaren dromen van een goeie partij billen of die zich afvragen waar hun kont nou blijft; jullie weten nu waar het aan ligt. Minder over die smartphone heen buigen of op je buik gamen schijnt de oplossing te zijn. Moet je er wel op tijd bij zijn.

Hoe dan ook, ik bekijk nu iedere avond in de spiegel mijn eigen billen en concludeer dan tevreden dat ik er best mag wezen.

Ik ben dan ook geen gamer.

2 Reacties

  1. Alex De Jong 16 augustus 2013 Reply

    Leuk verhaal, maar het zijn natuurlijk niet alleen mannen/jongens die gamer zijn, he.
    En het is ook wel jammer dat ik nog nergens iets over dat onderzoek heb kunnen vinden. Enige wat ik via google kan vinden zijn nieuws-sites die letterlijk de tekst van andere sites overgenomen hebben.
    Dat hele gedoe komt op mij over als "kinderen bewegen te weinig, hebben een slechte zithouding en nu een bepaalde vorm van (nieuwe) media populair is, hebben we weer een 'mooi aanknopingspunt' om aandacht te vragen hiervoor". Volgens mij was dit jaren geleden ook al van toepassing, maar dan onder de titel "kinderen hangen teveel voor de tv".

  2. Pieter Verrips 16 augustus 2013 Reply

    Die kritische noot t.o.v. games maakt het verhaal veel leuker…
    Dat je vriendin en schoonmoeder een bepaalde mening hebben, pleit niet voor je. Strekte verder…

Reageren

Laat een reactie achter op Alex De Jong Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *