Betaalde toiletvoorzieningen

Door Dennis Hoogeveen op 4 september 2013 in Blog
w2
k 0

Met hoge nood zocht ik laatst een toilet op station Utrecht Centraal. Voorheen waren ze altijd te vinden bij de incheckpaaltjes naast de dubieuze kebabzaak (wellicht had dat iets te maken met de ligging van één van beiden), maar nu zijn ze verplaatst naar de andere kant van de stationshal en kosten ze geld.

“Toiletten zijn verplaatst naar spoor 18 en 19”, meldde een in WordArt opgemaakt A4-papier op de deur van de voormalige toiletvoorziening. Het leek me vreemd dat de toiletten midden op het spoor geplaatst waren, maar de boodschap was me duidelijk.

Dat ik überhaupt op zoek was naar een openbaar toilet zegt al iets over mijn hoge nood. Openbare toiletten staan niet bepaald bekend om hun hygiëne en ik gebruik ze daarom alleen als het echt niet anders kan. De toiletten van McDonalds zijn overigens een goed alternatief – op de een of andere manier krijgen die patatslaven het voor elkaar om hun toiletten schoner te houden dan de openbare stationstoiletten – maar de McDonalds was te ver weg en het was nog geen tijd voor een hamburger.

Ik besloot op zoek te gaan naar het nieuwe gedeelte van de stationshal, waar de trappen richting spoor 18 en 19 zich bevinden.

Zoals beloofd stond daar keurig het bordje met toilet te wijzen naar de toegang van de compleet nieuwe toiletten. Mijn buik rammelde intussen 6,5 op de schaal van Richter en ik wist dan ook niet hoe snel ik de aangegeven richting op moest lopen. Verlossing is nabij, dacht ik.

Terwijl ik mij naar het toilet snelde viel mijn oog op het grote gele ding naast de ingang. Er stond een euroteken op, en het was verbonden aan een ingewikkelde hekconstructie die er duidelijk voor moest zorgen dat je absoluut niet naar binnen kon glippen zonder geld in het gele apparaat gegooid te hebben. “50 cent, geen wisselgeld mogelijk”, stond er doodleuk bij vermeld.

Ik stopte voor het apparaat en keek er bedenkelijk naar. In het andere poortje werd intussen gretig geld naar binnen gegooid door mensen die kennelijk willen betalen voor hun sanitaire stop. Ik ben daar een tegenstander van. Geld betalen om je behoefte te mogen doen is slechts nuttig in één geval: als het toilet gegarandeerd schoon is, er altijd genoeg toiletpapier is en er geen eeuwige rij staat. Maar door mijn ervaring met openbare toiletten (met een darmziekte bezoek je nog eens wat), weet ik vrij zeker dat geen enkel openbaar toilet aan al deze eisen tegelijkertijd voldoet.

Hoe dan ook, mijn nood was nog altijd hoog en de eerstvolgende trein naar huis kwam pas over een halfuur. Ik besloot dus – tegen mijn principes in – om te betalen.

Eenmaal aangekomen in het toilethokje bleek inderdaad dat het qua hygiëne niet veel beter was dan een gratis openbaar toilet. Ik zal je de details besparen, maar als ik vertel dat ik eerst de toiletbril droog heb moeten maken weet je denk ik al genoeg.

Toiletpapier was er in overvloed. Dat dan weer wel.

Juist toen ik weer het toilethokje uit wilde lopen en aan het bedenken was wat voor meerwaarde dit toilet heeft, klonk er gerommel achter me. Ik draaide me weer om en wist plotseling waar ik mijn geld in had geïnvesteerd: het toilet spoelde automatisch door.

Om toch waar voor mijn geld te krijgen heb ik een hele poos op het toilet gezeten terwijl ik mijn Facebook checkte, achterstallige e-mail heb beantwoord en mijn banksaldo controleerde. Daarna heb ik meer dan zes keer mijn handen gewassen en bleef ik bij het droogapparaat staan tot dat ze écht helemaal droog waren.

Daarna vond ik het wel mooi geweest. Ik besloot dat het tijd was om richting het perron te lopen, maar de uitgang werd belemmerd door een zenuwachtig ogend meisje met een notitieblok. Of ze mij wat mocht vragen. Ik ben de beroerdste niet dus dat mocht.

Allereerst wilde ze weten of ik gebruik had gemaakt van de urinoirs of een hokje. “Zo’n hokje,” antwoordde ik zo neutraal mogelijk. Een kleine giechel kon ze niet onderdrukken. Ze vroeg het een en ander over de hygiëne, de inrichting van het toilet (ja echt!) en of ik suggesties had. Als suggestie heb ik meegegeven dat ik het prettig vind als ze mijn 50 cent gebruiken om de boel schoon te houden.

Als laatste vroeg ze of ik nog eens terug zou komen. Daar kon ik echter nog geen antwoord op geven. Na deze diepgaande enquête verliet ik het toiletgebouw en zocht ik de juiste trein.

Een kwartier op een (smerig) toilet zitten, zes keer je handen kunnen wassen, ze uitvoerig laten drogen en vervolgens een gesprek voeren met een onbekende over het toilet – mijn dag kon niet meer stuk. En dat voor slechts 50 cent.

Bij deze besluit ik dat ik nooit meer betaal voor een openbaar toilet, ook al spoelt ‘ie automatisch door.

2 Reacties

  1. Timon van Hardeveld 4 september 2013 Reply

    Toch vreemd dat bij dezelfde bewuste toiletten eergisteren toch echt geld terug werd gegeven, en dat de toiletten wel schoon waren. Misschien wisten ze dat jij zou komen.

  2. Dennis Hoogeveen 4 september 2013 Reply

    Serieus? Werd er geld teruggegeven? :P.

Reageren

Laat een reactie achter op Timon van Hardeveld Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *